सुचलेलं

              माणसाला नेहमी आभाळच व्हायचं असतं... अपवाद असतील काही जण नक्कीच! पण आभाळाला गाठण्याचं अप्रूप असतंच प्रत्येकाला... अगदी उंचीची भीती असणारा सुद्धा सांगतो अभिमानाने, एक दिवस आभाळाला हात टेकतील माझे. पण नाही होत असं कधी... शाब्दिक झाल्यासारखं होईल खरं हे, पण खरंच आभाळाला शिवता येईल का ओ?           जन्माला आल्यावर नाही न शिकवत कोणी ढग कापसाचे नाही वाफेचे असतात बाळ...  तोपर्यंत देवघरातला कापूसच आईने नेऊन ठेवलाय तिथे आपल्यासाठी असंच वाटतं! आईवरून आठवलं, माझ्या आईचं आणि ढगांचं फार जवळचं नातं आहे अगदी.. श्यामच्या आईसारखं तुझे पूर्वज त्या चांदण्यांत आहेत, आभाळातून तुझ्याकडे बघतायत असं कधीच सांगितलं नाही तिने... पण ती सूर्य मावळताना हातातली सगळी कामं सोडून कित्येक क्षण तशीच आभाळाकडे बघत बसून राही, ढगांचा प्रवास पाहत...        आभाळ गाठण्याची भाषा करणाऱ्या प्रत्येकाला ती सांगे अरे, आभाळातले ढग असे दुरूनच पहावेत त्याला कशाला हात लावायला हवा... तुला दिलीय की देवाने जमीन ढग बघायला..  माणसाचं घर ज...

               माझ्या आजूबाजूची एवढी सगळी माणसं माझ्याकडे इतक्या भयंकर सहानुभूतीच्या नजरेने का पाहत होती हे मला अजूनही कळलेलं नाही. मी चोरी वगैरे तर कधी केली नव्हती पण म...

     बोलक्या शब्दांस मुक्या जाणिवांचा पहारा.…      बोलक्या लाटांस स्तब्ध किनाऱ्याचा पहारा...      बोलक्या बटांस सावऱ्या हातांचा पहारा...      बोलक्या ओढीस कळत्या बंधनांच...

एक निशब्द प्रवास.. . तिन्हीसांज वेळेचा, अस्ताबरोबर अस्वस्थतेचा आरक्त डोळ्यांनी पाहिलेल्या विरक्ततेचा... एक निशब्द प्रवास... रिक्त लेखणी आणि कोऱ्या कागदाचा जीर्ण पान आणि स...

                       चालत्या वाटा जाळून असा कितीसा प्रकाश मिळणार रे... आग विझली की राख ही व्हायचीच... हा आता ती राख पाहण्यासाठी तू थांबणार नाहीस हेही तितकंच खरं.. पण तरीही तुझ्...

आठवणींच्या गावी सारी  वने वणव्यात विझली; डोळ्यात कोंडले आभाळ सारे आसवे दाटून आली... अश्रूंची अमरवेल तुझ्या दारांत सजते आहे... फुलत्या कळीची तिच्या पर्वा न करीत कोणी... वाक्य...